Alinea 20 Parket bij de Hoge Raad 4 september 1998

Uit de in cassatie in zoverre niet bestreden beschikking a quo blijkt dat zich vervolgens nog het volgende tussen partijen heeft voorgedaan. [verzoekers] hebben geweigerd gezamenlijk een makelaar aan te wijzen. Daarop hebben [verweerders] makelaar [de makelaar] te [plaats] verzocht de verkoopwaarde van het penthouse van [verzoekers] te taxeren voor de periode waarin de overige appartementen te koop werden aangeboden (maart 1989). [verzoekers] hebben deze makelaar niet in het penthouse toegelaten. [de makelaar] heeft op basis van de bouwtekeningen en een onderzoek aan de buitenzijde van het penthouse bedoelde verkoopwaarde vastgesteld op een bedrag van ƒ 615.000,-. Vervolgens is door [verweerders] een op die taxatie gebaseerd wijzigingsvoorstel voor de verdeling van de servicekosten aan [verzoekers] gedaan, met het verzoek daarop binnen twee weken te reageren. Dat voorstel is gedateerd op 18 september 1996. [verzoekers] hebben gesteld dat zij dit voorstel pas op 21 oktober 1996 hebben ontvangen, dat zij bij fax van 4 november 1996 aan [verweerders] hebben bericht dat zij binnen twee weken zouden reageren en dat zij op 3 december 1996 een rapport houdende een tegenvoorstel aan [verweerders] hebben doen toekomen met een voorstel voor een gedifferentieerd kostensysteem waarbij de verdeling zoveel mogelijk geschiedt op basis van het werkelijke aandeel van elk appartement in de gemaakte kosten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/309e199c6f11e19c1d9eea381221e933b72615696f7e7a43388f7f23e29fc63d | shasum -a 256