Alinea 14 Parket bij de Hoge Raad 2 oktober 1998

3. [eiser] heeft het onderhavige geding aangespannen. Hij vordert, kort gezegd, a) een verklaring voor recht dat hij ultimo 1991 eigenaar tot zekerheid was van “de vermelde, ten processe bedoelde goederen” (de op 13 juni 1992 geveilde alsmede de daarna door de curator verkochte zaken), een vordering die hij in appel wijzigt in dier voege dat hij dan vordert een verklaring voor recht dat hij vanaf 24 maart 1984 fiduciair eigenaar en na 1 januari 1992 van rechtswege stil pandhouder was van de gehele (toekomstige) goederenvoorraad bij [A] B.V. en later bij [B] ; b) de veroordeling van [verweerster] om terzake de op 13 juni 1992 geveilde goederen aan hem een schadevergoeding te voldoen, een vordering die hij in appel wijzigt in dier voege dat hij vordert een verklaring voor recht dat [verweerster] aansprakelijk is voor alle schade door [eiser] geleden ten gevolge van door [verweerster] in strijd met [eiser] ’s rechten verrichte handelingen; c) een verklaring voor recht dat van de hiervoor genoemde ten name van beide partijen staande bankrekening aan hem moet worden uitbetaald een bedrag van bijna f 199.000,-- (vermeerderd met rente en onder aftrek van kosten), een vordering die hij in appel wijzigt in dier voege dat hij vordert een verklaring voor recht dat hij gerechtigd is tot het saldo van bedoelde rekening met dien verstande dat dit bedrag in mindering zal strekkende op de schade bedoeld onder b hiervoor. Het betoog van [eiser] berust in de gehele procedure in wezen op drie stellingen, te weten a) dat [verweerster] medio 1992 geen zekerheidsrecht (meer) had op de litigieuze meubelvoorraad, b) dat hijzelf een ouder zekerheidsrecht heeft dat prevaleert boven dat van [verweerster] en c) dat ook zaken zijn geveild c.q. verkocht die door andere leveranciers waren geleverd zodat reeds daarom van een eigendomsvoorbehoud van [verweerster] geen sprake kon zijn. Met betrekking tot het door hemzelf geclaimde zekerheidsrecht beroept [eiser] zich met name op een geregistreerde “akte van cassatie van goederenvoorraad” d.d. 24 maart 1984 waarbij [A] haar goederenvoorraad in eigendom tot zekerheid heeft overgedragen; hij betoogt dat [B] per 1 oktober 1987 de goederenvoorraad met de zekerheidsstellingen van [A] heeft overgenomen en verbindt daaraan de conclusie dat de zekerheidsstellingen uit de akte van 24 maart 1984 ook in de relatie tussen [eiser] en [B] gold. Met betrekking tot het door [verweerster] geclaimde eigendomsvoorbehoud betoogt [eiser] primair dat [verweerster] geen eigendomsvoorbehoud toekomt omdat hij nooit eigenaar is geweest van de meubelvoorraad van [B] , aangezien deze laatste de bestellingen rechtstreeks bij de fabrikant plaatste en de bestelde goederen ook buiten [verweerster] om bij [B] werden afgeleverd. Subsidiair stelt hij dat het bedongen “verlengde” eigendomsvoorbehoud is komen te vervallen op grond van het bepaalde bij art. 2 van de nadere “overeenkomst inzake betaling, vergoeding en zekerheden”, op 30 juni 1989 gesloten tussen [verweerster] en [B] . Verder betoogt hij dat het eigendomsvoorbehoud is komen te vervallen omdat de schuld in rekening-courant van [B] aan [verweerster] op enig moment nihil heeft bedragen. [verweerster] voert gemotiveerd verweer; stellende dat zij wel degelijk een zekerheidsrecht heeft verkregen betoogt zij primair dat [eiser] geen zekerheidsrecht op de meubelvoorraad van [B] heeft verkregen en subsidiair dat haar zekerheidsrecht prevaleert omdat het ouder is. In reconventie vordert zij een verklaring voor recht dat zij jegens [eiser] rechthebbende is op het saldo van de door de curator ten behoeve van de rechthebbende geopende bankrekening.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/876dc5c488a2e0bb1817a80caaf6f36d59c6739755ffe66fa724cad3a6015b9f | shasum -a 256