Alinea 23 Parket bij de Hoge Raad 2 oktober 1998

11. Middelonderdeel II bestrijdt met een reeks van klachten ’s Hofs oordeel dat het [verweerster] was die de door [B] bestelde meubels aan deze verkocht en leverde, zodat [verweerster] wel degelijk de eigendom van de aldus bestelde zaken verkreeg en zich zodoende de eigendom en later een bezitloos pandrecht kon voorbehouden bij levering aan [B] . Opgekomen wordt met name ook tegen ’s Hofs motivering, inhoudende dat “vaststaat” dat de samenwerkingsovereenkomst tussen [B] en [verweerster] erop was gericht dat [verweerster] meubels van de Topformcollectie aan [B] zou gaan leveren en dat partijen die overeenkomst ook hebben geëffectueerd doordat [eiser] weliswaar haar bestellingen direct bij de fabrikant plaatste doch met gebruikmaking van ten name van [verweerster] gestelde inkoopformulieren terwijl tevens “vaststaat” dat de fabrikant [verweerster] als zijn wederpartij bij die transacties beschouwde en [verweerster] voor de koopsom in rekening-courant belastte, terwijl [verweerster] op haar beurt de verschuldigde koopprijs bij [B] in rekening bracht. Geklaagd wordt – kort gezegd – dat het Hof met name gezien het debat van partijen in appel zonder nadere motivering niet kon oordelen dat vaststaat dat de samenwerkingsovereenkomst erop was gericht dat [verweerster] aan [eiser] zou leveren en evenmin dat vaststaat dat de fabrikant [verweerster] als wederpartij beschouwde, althans dat onbegrijpelijk is ’s Hofs oordeel dat de samenwerkingsovereenkomst bedoelde strekking had en dat de fabrikanten [verweerster] als wederpartij beschouwden omdat niet valt in te zien hoe het Hof uit de wijze van bestellen en/of “het verloop van het betalingsverkeer” kon afleiden dat de levering moet zijn geschied aan [verweerster] en vervolgens aan [B] .

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/876dc5c488a2e0bb1817a80caaf6f36d59c6739755ffe66fa724cad3a6015b9f | shasum -a 256