Alinea 40 Parket bij de Hoge Raad 16 april 1999

Zoals Uw Raad in zijn hiervoor onder 1 aangehaalde arrest van 23 oktober 1998 overwoog, verjaart een rechtsvordering tot schadevergoeding als door de zoon ingesteld in het algemeen door verloop van vijf jaren nadat de benadeelde de voor het instellen van de vordering benodigde wetenschap heeft verkregen, dat wil zeggen bekend is geworden zowel met de schade als met de daarvoor aansprakelijke persoon, en in ieder geval door verloop van twintig jaren na de gebeurtenis waardoor de schade is veroorzaakt ongeacht of sprake is van bekendheid met de schade en de daarvoor aansprakelijke persoon. De termijn van twintig jaar dient met name de rechtszekerheid. Met de bij de vijfjaarstermijn gestelde eis van ‘’bekendheid’’ wordt voorkomen dat de vordering kan verjaren voordat de schuldeiser haar geldend heeft kunnen maken wegens verborgenheid van de schade en het causaal verband. De verjaring vangt overigens ook aan indien het juiste bedrag van de schade aan de benadeelde nog niet bekend is omdat hij de schade — alle schadefactoren — weliswaar kent, maar het bedrag toch nog nadere vaststelling vereist. Ingeval echter wegens onbekendheid van schadefactoren de schade in haar geheel onbekend is, bijvoorbeeld omdat onbekend is of toegebracht letsel enige invaliditeit heeft veroorzaakt en zo ja, van welke graad of duur die invaliditeit is, is van bekendheid met de schade nog geen sprake. Aldus de M.v.A. II bij art. 3.11.15 (art. 313), Parl. Gesch. Boek 3, p. 927 en 928. In mijn conclusie voor meergenoemd arrest ben ik nader ingegaan op art. 3:310 en zijn voorgeschiedenis; ik moge hier volstaan met een verwijzing naar die conclusie.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/eedc9d8545a6dc068f654a02bfcf7fab70f66a76539e94401eec4c465fd69939 | shasum -a 256