Alinea 43 Parket bij de Hoge Raad 16 april 1999

Het Hof heeft in zijn bestreden arrest geoordeeld dat de zoon in zijn vordering — voor zover niet verjaard op grond van de twintigjaars-termijn — kan worden ontvangen als komt vast te staan dat — zoals hij stelt — pas medio 1993 redelijkerwijs van hem kon worden gevergd dat hij een rechtsvordering tegen zijn vader zou instellen; het heeft de zoon tot het bewijs van deze stelling toegelaten. Uit 's Hofs overwegingen, met name uit overweging 4.8, blijkt dat het daarbij gaat om het bewijs van de stelling dat de zoon juist als gevolg van de in zijn jeugd door de mishandeling opgelopen traumata ter zake waarvan hij schadevergoeding vordert, in een zodanige situatie heeft verkeerd dat hij niet in staat was zijn vader aan te spreken op diens schadeveroorzakend gedrag. In deze overwegingen ligt het oordeel besloten dat de vijfjarige verjaring pas een aanvang kan nemen wanneer de geheel aan de vader toe te rekenen omstandigheden die het kunnen geldend maken van de vordering verhinderden, niet langer in de weg staan aan dat kunnen geldend maken. Dit oordeel strookt met hetgeen Uw raad in meergenoemd arrest van oktober 1998 overwoog. Van een onjuiste rechtsopvatting is dan ook geen sprake, al grondt het Hof zijn oordeel niet op de redelijkheid en billijkheid doch op een extensieve interpretatie van de ‘’bekendheidseis’’. De klacht dat rechtsoverweging 4.8 van 's Hofs bestreden arrest lijdt aan ‘’innerlijke tegenstrijdigheid’’ ziet met name eraan voorbij dat het Hof in deze rechtsoverweging met ‘’bekendheid met de schade als bedoeld in artikel 3:310 lid 1 BW’’ uitgaat van die extensieve interpretatie.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/eedc9d8545a6dc068f654a02bfcf7fab70f66a76539e94401eec4c465fd69939 | shasum -a 256