Alinea 45 Parket bij de Hoge Raad 7 januari 2000

Voor oud recht is reeds aanvaard dat een beroep op verjaring naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar kan zijn; zie Uw arrest van 4 november 1994, NJ 1996, 485, m.nt. WMK. De beperkende werking van de redelijkheid en billijkheid is door Uw Raad met name ook aanvaard in zijn arrest van 23 oktober 1998, RvdW 1998, 190C met betrekking tot de verjaring van een vordering tot schadevergoeding wegens sexueel misbruik. Uw Raad overwoog met betrekking tot de korte, vijfjarige verjaringstermijn van art. 3:310 lid 1 BW dat uit een oogpunt van individuele gerechtigheid moeilijk is te aanvaarden dat een vordering verjaart welke de schuldeiser niet geldend heeft kunnen maken (een geval dat de wetgever bij de korte vijfjarige verjaring juist heeft willen voorkomen) en dat daarom, wanneer zulk een niet geldend kunnen maken voortvloeit uit een omstandigheid die aan de debiteur moet worden toegerekend, naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is dat deze zich erop zou vermogen te beroepen dat de vijfjarige verjaring een aanvang heeft genomen op het tijdstip waarop de schuldeiser met de vordering bekend is geworden; in een zodanig geval moet - aldus Uw Raad - worden aangenomen dat de verjaringstermijn eerst een aanvang neemt wanneer bedoelde omstandigheid het kunnen gelden maken van de vordering niet langer verhindert. Zie ook Uw arrest van 25 juni 1999, RvdW 1999, 106C.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f2a6f41721a7caed50975a6fa118a7fa159f2e408e8fdd3847b45a7ae716cd5e | shasum -a 256