Alinea 41 Parket bij de Hoge Raad 7 januari 2000

Als bezwaar tegen het stellen van de eis van "verplichte betaling" wordt met name aangevoerd dat deze eis verzekeraars ervan afhoudt uitkeringen "uit coulance" te doen. Zie Ten Kate, Subrogatie na onverplichte betaling door den verzeke-raar, NJB 1948, p. 597 e.v.. Naar aanleiding van deze kritiek luidt de tekst van het nieuw voorgestelde art. 7.17.2.25 dat indien de verzekerde terzake van door hem geleden schade anders dan uit verzekering vorderingen tot schadever-goeding op derden heeft, deze vorderingen bij wijze van subrogatie op de verze-keraar overgaan voorzover deze, al dan niet verplicht, die schade vergoedt. Zie TK 1985-1986, 19 529, nrs 1-4. Het middel betoogt dat deze bepa-ling thans reeds geldend recht is, al-thans dat op deze bepaling moet worden geanticipeerd mede in het licht van "de ziekenfondsvrijheid". Ook in de literatuur wordt verdedigd dat reeds naar huidig recht - met het oog op coulance-uitkeringen - geldt dat ver-haal op de voet van art. 284 K. ook bij "onverplichte betalingen" vrij-staat. Zie Scheltema-Mijnssen, 1991, nr. 6.66, waar een beroep wordt gedaan op Uw arrest van 7 november 1997, NJ 1998, 384, waar Uw Raad met betrekking tot art. 26 lid 5 WAM oordeelde dat ook wanneer niet is gebleken dat de benadeelde - zoals voorgeschreven - heeft getracht de schade op de aansprakelijke persoon te verhalen, het Waarborgfonds verhaal kan nemen indien het meende dat het tot vergoeding van de schade diende over te gaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d91e29f281c2ab931031217a867c041a22a487f73f913872a15328f030bcb903 | shasum -a 256