Alinea 49 Parket bij de Hoge Raad 21 maart 2000

17. In onderling verband beschouwd wijzen deze twee uitspraken uit dat de Hoge Raad van oordeel is dat het aannemelijk worden van de omstandigheid dat de opgeëiste persoon in verband met de vervolging die aan het uitleveringsverzoek ten grondslag ligt in de verzoekende staat reeds is gefolterd een ontoelaatbaarheidsgrond oplevert die de uitleveringsrechter moet vaststellen. De gebondenheid aan het 'Anti-folteringsverdrag' van de Verenigde Naties en de gehoudenheid aan art. 3 EVRM brengen mee dat Nederland onder alle omstandigheden moet afzien van medewerking aan een vervolging waarin fundamentele rechten van de opgeëiste persoon reeds op flagrante wijze zijn geschonden. Indien niet aannemelijk is geworden dat de opgeëiste persoon in verband met de zaak waarvoor zijn uitlevering wordt gevraagd reeds werd onderworpen aan foltering is het evenwel aan de minister van Justitie om te beoordelen of er zodanige aanwijzingen zijn dat de opgeëiste persoon daaraan na uitlevering (alsnog) zou worden blootgesteld. In dat geval zal de minister van Justitie moeten bezien of hij met de hem ten dienste staande instrumenten kan verzekeren dat schendingen van fundamentele rechten van de opgeëiste persoon niet zullen voorkomen, dan wel - bij gebreke aan voldoende zekerheid daaromtrent - de uitlevering alsnog kunnen weigeren. Ik merk overigens op dat de annotatie bij HR NJ 1997, 534 in de toelichting op het middel onvolledig is aangehaald. Kennisneming van de gehele noot leert dat ook de annotator uit de beide samenhangende uitspraken van de Hoge Raad de zoëven geformuleerde regel afleidt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c63dcfba5643048294835faedf5e3aea5944ea40a4ee38550ffaa6b332c60f88 | shasum -a 256