Alinea 34 Parket bij de Hoge Raad 7 april 2000

“4.7. Ter zitting is van de kant van de stichting onweersproken medegedeeld, dat de vrouw kort na de bevalling van [de zoon] in het ziekenhuis vanwege pathologisch gedrag werd overgeplaatst naar de PAAZ-afdeling van dat ziekenhuis en dat zij in verband met een ernstig psychiatrisch ziektebeeld op 12 september 1995 met rechterlijke machtiging is opgenomen in “Het Van Gogh instituut” te Venray en dat zij op 30 januari 1996 werd overgeplaatst naar “De Wendel” te Oostrum. De hulpverlening in “De Wendel” sloot beter aan bij de verstandelijke handicap van de vrouw. Vervolgens is zij op 6 februari 1997 andermaal met rechterlijke machtiging opgenomen in “Het Van Gogh instituut” en met ingang van 16 december 1997 is zij opnieuw gaan wonen in “De Wendel” in Oostrum 4.7.1. Voorts heeft de stichting onbetwist medegedeeld, dat de vrouw en [de zoon] thans één keer per zes weken contact met elkaar hebben gedurende korte tijd (anderhalf uur), dat de moeder niet durft te reizen hetgeen met zich brengt dat [de zoon] door de gezinsvoogdes en de pleegmoeder naar zijn moeder wordt begeleid, dat de vrouw tijdens die bezoeken zeer gespannen, onzeker en emotioneel is, dat moeder en zoon in die tijd niet alleen kunnen worden gelaten en dat die contacten altijd moeten plaatsvinden in aanwezigheid van de gezinsvoogdes. 4.7.2. De stichting heeft verder onbetwist verklaard, dat [de zoon] al geruime tijd in een perspectief biedend pleeggezin verblijft, dat hij het daar goed maakt en voorspoedig wordt verzorgd en opgevoed. Namens het behandelteam heeft de heer Mooren, werkzaam als psychiater bij het Vincent van Gogh instituut te Venray, tegenover de gezinsvoogd aangegeven dat het niet tot moeders mogelijkheden zal behoren op kortere of langere termijn voor [de zoon] te zorgen. 4.8. (…) Op zich genomen is het juist dat het verblijf van [de zoon] bij de pleegouders tot op heden de instemming van de vrouw heeft gehad. Het hof acht zulks in het licht van de rechtsoverwegingen 4.7, 4.7.1. en 4.7.2. onvoldoende om niet tot een verderstrekkende maatregel te besluiten. Het hof acht het daarbij in de gegeven omstandigheden van grote betekenis dat niet alleen het perspectief bij de vrouw ontbreekt om nog eens voor [de zoon] te kunnen zorgen, maar ook dat de vrouw periodiek in het verleden met een rechterlijke machtiging is opgenomen. Daarbij komt dat de vrouw - nadat in de onderhavige zaak door het hof een beslissing is gegeven - een nieuwe procedure wenst aan te spannen om de thans bestaande omgangsregeling tussen haar en [de zoon] uit te breiden van één keer in de zes weken tot één keer in de drie weken. Tevens heeft de vrouw aangegeven dat zij wil verhuizen om dichter bij [de zoon] te wonen om zo meer mogelijkheden te hebben om in contact met [de zoon] te komen. De omstandigheid dat [de zoon] vanaf de tijd kort na zijn geboorte in het pleeggezin verblijft en een ongestoorde, voortgezette hechting in dit gezin - in aanmerking genomen dat de moeder geen mogelijkheden heeft zelf het kind op te voeden - in het belang van het kind noodzakelijk is, brengt mee dat vérgaande eisen moeten worden gesteld aan de duurzaamheid en de bereidheid van de vrouw het kind in het pleeggezin te laten. Naar het oordeel van het hof zijn hiertoe in casu onvoldoende garanties aanwezig nu moeder vanwege haar verstandelijke handicap reeds gedurende een lange periode (intramuraal) hulp nodig heeft en moeder in de relatie tot haar kind nog steeds zeer gespannen, onzeker en emotioneel is. Gelet daarop en op de omstandigheid dat moeder de omgang met haar kind wil uitbreiden en wil verhuizen om zo dichter bij haar zoon te wonen, valt onvoldoende uit te sluiten dat de moeder in de nabije toekomst niet langer zal instemmen met de uithuisplaatsing.”

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/05a4ffc2893ba6685238c8d6c2696cfd852721c9555d18515807adf94c7697ab | shasum -a 256