Alinea 38 Parket bij de Hoge Raad 7 april 2000

3.1.3 Onderdeel 1 mist feitelijke grondslag. Het hof heeft immers (in rov. 4.8) melding gemaakt van de instemming van de moeder met [de zoon]’s verblijf in het pleeggezin, maar heeft geoordeeld dat onvoldoende valt uit te sluiten dat de moeder in de nabije toekomst niet langer zal instemmen met de uithuisplaatsing. Het hof heeft zijn oordeel kennelijk gebaseerd op de omstandigheid dat de vrouw een verstandelijke handicap heeft, dat zij periodiek met rechterlijke machtiging opgenomen is geweest in een psychiatrisch ziekenhuis (rov. 4.7), dat de bezoeken van de zoon aan de moeder in het kader van de omgangsregeling niet buiten aanwezigheid van de gezinsvoogdes kunnen plaatsvinden en dat de moeder tijdens die bezoeken zeer gespannen, emotioneel en onzeker is (rov. 4.7.1), dat het psychiatrisch behandelteam van de moeder heeft aangegeven dat het op korte noch op langere termijn tot de mogelijkheden van de moeder zal behoren voor [de zoon] te zorgen (rov. 4.7.2). In het licht van deze omstandigheden is niet onbegrijpelijk het eindoordeel van het hof dat de toestemming van de moeder onvoldoende garantie biedt dat de moeder in de toekomst niet toch in strijd zal handelen met het belang van het kind bij een voortgezet verblijf in en hechting aan het pleeggezin. Daarbij teken ik aan dat het hof niet in staat is geweest te toetsen hoe solide de bereidheid van de moeder om het kind in het pleeggezin te laten is, nu zij bij de mondelinge behandeling niet is verschenen. ‘s Hofs oordeel is voldoende gemotiveerd en berust voor het overige op een, in cassatie niet toetsbare, waardering van feitelijke aard.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/05a4ffc2893ba6685238c8d6c2696cfd852721c9555d18515807adf94c7697ab | shasum -a 256