Alinea 39 Parket bij de Hoge Raad 21 april 2000

3.3. Middel II heeft eveneens betrekking op de toerekening (in rov. 4.10) van een gedeelte van de schade aan het handelen of nalaten van eiser. Art. 6:101 BW-NL bepaalt dat wanneer de schade mede een gevolg is van een omstandigheid die aan de benadeelde kan worden toegerekend, de schadevergoedingsplicht wordt verminderd door de schade over de benadeelde en de vergoedingsplichtige te verdelen in evenredigheid met de mate waarin de aan ieder toe te rekenen omstandigheden tot de schade hebben bijgedragen, met dien verstande dat een andere verdeling plaatsvindt of de vergoedingsplicht geheel vervalt of in stand blijft, indien de billijkheid dit wegens de uiteenlopende ernst van de gemaakte fouten of andere omstandigheden van het geval eist. Ik neem aan dat deze bepaling tevens de huidige stand van het Nederlands-Antilliaanse recht weergeeft. Anders dan het middel veronderstelt, heeft het hof in rov. 4.10 geen ander criterium gehanteerd. Of de toerekening in dit geval nu precies 50/50 moet zijn dan wel een afwijkende verdeling, is een kwestie van waardering welke is overgelaten aan de rechter die over de feiten oordeelt en welke in cassatie niet kan worden getoetst. Om begrijpelijk te zijn behoefde het oordeel geen nadere toelichting. Anders dan in het middel wordt betoogd, is voor toerekening niet vereist dat iets aan te merken zou zijn op de processuele houding van eiser tijdens de strafrechtelijke instructie. Zoals hierboven al opgemerkt, heeft het hof kennelijk het oog gehad op de eigen mededelingen van eiser, zoals weergegeven in rov. 3.3.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9f0eb7d3b43dc65a51521fdf5518a000a5b3ee5d5996e3dd402b4db15fad8faa | shasum -a 256