Alinea 39 Parket bij de Hoge Raad 28 april 2000

1.5. De rechtbank heeft in haar vonnis van 7 augustus 1996 bij gebreke van betwisting als vaststaand aangenomen dat de verweten handelingen (de aandelentransactie met de betalingsconstructie ter waarde van 4,799 miljoen gulden en de gedeeltelijke terugbetaling op de geldlening) het faillissement van Domp onvermijdelijk hebben doen worden (zie rov. 2.6 Rb). De rechtbank kwalificeerde deze handelingen als een onrechtmatige daad van Montedison, Anu vaststaat dat deze op de hoogte was van de financiële positie van Domp, die zodanig was dat de sterke vermindering van het eigen vermogen door de aandelentransactie in combinatie met de terugbetaling op de geldlening niet kon worden opgevangen@ (rov. 2.5 Rb). De rechtbank concludeerde dat het onrechtmatig handelen van Montedison het faillissement van Domp heeft veroorzaakt en B opmerkelijk - dat het gehele tekort in dit faillissement gevolgschade is van dit handelen (rov. 2.7 Rb). De rechtbank veroordeelde Montedison dienovereenkomstig tot betaling aan de curator. De gevorderde rente werd afgewezen (rov. 2.11 Rb). De vordering tegen [verweerder 1] c.s. werd afgewezen op de grond dat de curator onvoldoende had gesteld omtrent hun persoonlijke betrokkenheid (rov. 2.7 Rb). De vordering van de curator, voor zover gebaseerd op art. 2:248 BW heeft de rechtbank afgewezen, omdat Montedison slechts had gehandeld als aandeelhouder en schuldeiser en geen bestuursdaden had verricht als feitelijk beleidsbepaler in de zin van art. 2:248 lid 7 BW10.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7e8b8197b12d79a3ee89de1abb2583325182c87218271b9c7e20bb2c05aefcc7 | shasum -a 256