Alinea 35 Parket bij de Hoge Raad 12 mei 2000

6) Vooropgesteld zij dat art. 9 van de Wet op de Stichtingen (Wet van 31 mei 1956, Stb. 327) voorzag in de mogelijkheid de statuten van een stichting, zo deze daarin zelf niet voorzagen, te wijzigen indien ongewijzigde handhaving van de statuten zou leiden tot gevolgen die bij de oprichting redelijkerwijze niet kunnen zijn gewild. In de Memorie van Toelichting bij deze wet wordt ten aanzien van art. 9 vermeld dat de mogelijkheid tot het aanbrengen van wijzigingen aan grenzen gebonden is. Zij bestaat slechts, aldus de toelichting, wanneer de ongewijzigde handhaving van de statuten zou leiden tot gevolgen die de stichter redelijkerwijs niet kan hebben gewild. De wil van de stichter bij de oprichting dient de rechter tot richtsnoer, van-daar dat de wijziging zo min mogelijk mag afwijken van de gewijzigde statuten. De rechter dient de wil van de stichter te transponeren naar de huidige omstandigheden. De term ‘redelijkerwijze’ brengt volgens de toelichting bij de beoordeling een objectief element naar voren. Bij de invoe-ring van Boek 2 is artikel 9 opgenomen in het BW, genummerd 2:294 en is een derde lid toegevoegd (zie Parl. Gesch. Boek 2, p. 649). Ter gelegenheid van de invoering van de Boeken 3, 5 en 6 is art. 2:294 in die zin gewijzigd dat de recht-bank ook de doelomschrijving mag wijzigen (zie Parl. Gesch. Inv. Boeken 3,5 en 6, Aanpassing Burgerlijk Wetboek, 1991, p. 324). Uit de leden 1 en 2 van het artikel, in onderlinge samenhang beschouwd, kan worden afgeleid dat de rechter terughoudend moet zijn met wijziging van de statuten.2

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f95bebd173f15c1d72df6fa349496bffbd177d2bd7171df00e7d758bea825be9 | shasum -a 256