Alinea 39 Parket bij de Hoge Raad 12 mei 2000

2.11. De rechtbank heeft dus niet de betwisting onvoldoende gespecificeerd geacht, maar het bewijsaanbod. De beslissing van de rechtbank verdraagt zich niet met de rechtspraak van de Hoge Raad, volgens welke aan een aanbod van tegenbewijs niet de eis mag worden gesteld dat het nader wordt gespecificeerd: tegenbewijs staat immers vrij tenzij de wet het uitsluit9. Overigens bestaat hieromtrent wel vaker verwarring, in gevallen waarin de rechter iets bewezen acht zonder dat een getuigenverhoor is gehouden10. Onderscheid kan worden gemaakt tussen het onderwerp van bewijslevering (het bewijsthema) en de wijze van bewijslevering. Het bewijsthema is gegeven met het aanbod tegenbewijs te leveren tegen hetgeen voorshands bewezen is geoordeeld. Het bewijsthema behoeft dus geen specificatie. Voor wat betreft de wijze waarop een partij tegenbewijs wil leveren, mag daarentegen van die partij enig initiatief worden verwacht. Voor het overleggen van schriftelijk (tegen-)bewijsmateriaal heeft een procespartij geen verlof van de rechter nodig: een partij heeft reeds in de loop van het geding gelegenheid zulk bewijsmateriaal over te leggen. Voor een getuigenverhoor daarentegen is de medewerking van de rechter nodig: de rechter zal een datum voor het verhoor moeten bepalen. De rechter behoeft m.i. geen datum voor getuigenverhoor te bepalen als niemand daarom heeft gevraagd. Biedt - zoals in dit geval - een partij tegenbewijs aan door middel van het horen van getuigen11, dan heeft die partij voldoende initiatief ontplooid en kan de rechter dit aanbod niet passeren op de grond dat het onvoldoende gespecificeerd zou zijn. Middel 4 acht ik derhalve gegrond. N.m.m. dienen vernietiging en verwijzing te volgen, omdat voor de verdere afdoening onderzoek van feitelijke aard nodig is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ca36cc78efcb8ca5a9968b4e277ac2a83d2e6f96db241358a248553f40021a18 | shasum -a 256