Alinea 83 Parket bij de Hoge Raad 14 juni 2000

5.8. Opgevat als verzekering, zou de A-garantie als volgt geanalyseerd moeten worden: als de aannemer de verzekeringnemer is, verzekert deze zich tegen zijn mogelijke eigen (al dan niet toerekenbare) tekortkoming of déconfiture ten behoeve van een derde (de koper). Een soort aansprakelijkheidsverzekering tegen eigen wanprestatie dus. A (of B) is de verzekeraar. De premie is de door de aannemer betaalde provisie. De derde (de koper) aanvaardt de verzekering te zijnen behoeve door ondertekening van de koop/aannemingsovereenkomst of door acceptatie van het garantiecertificaat. De eventuele schade bestaat uit de “onafheid” van het huis. Deze wordt door A (of B) vergoed in natura (afbouw/herstel) of in de vorm van vergoeding van de kosten in geld. Erg aannemelijk klinkt dit niet. In de eerste plaats kan men betwijfelen of de eigen wanprestatie wel een onzeker voorval oplevert buiten het geval waarin de wanprestatie ook voor de aannemer een gevolg is van een voor hem onzeker voorval (dus van een voorval buiten zijn invloedsfeer). In de tweede plaats kan men betwijfelen of er in deze benadering schade valt te constateren: de “schadevergoeding” waarop de koper aanspraak kan maken, houdt immers juist niet meer of anders in dan datgene waartoe normale nakoming van de verbintenis zou hebben geleid.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/63f7615ff868fbaf4d32b2c368f12a5e88eda62601cd603c410a60b486a9be76 | shasum -a 256