Alinea 100 Parket bij de Hoge Raad 14 juni 2000

3.12. Voor de door u te berechten zaak is mijns inziens met het bovenstaande de kous af. De Wet BPM als geheel hoefde mijns inziens op zichzelf (als belasting) niet gemeld te worden, noch vóór de wijziging van 1994, noch daarna. Zij is op zichzelf noch een dwingregel, noch een noopregel, noch een aanmoedigingsregel in de zin van de richtlijn. Op de belanghebbende is niet enig meldplichtig technisch voorschrift toegepast in de zin van de richtlijn. Hij viel gewoon onder de hoofdregel van de BPM (personenauto, zij het op diesel), en die hoofdregel strekt noch de jure, noch de facto tot naleving van enige bepaalde, in enig document vervatte, technische specificatie, mijns inziens ook niet voor wat betreft het hogere tarief voor diesels. Overigens: ook als de belanghebbende wel in de termen van een meldplichtige instrumentele belastingvermindering, -vrijstelling, -uitzondering of -teruggaaf was gevallen (zoals die voor een auto met een elektromotor), zou het Securitel-arrest hem niet gebaat hebben: het gevolg van niet-melden is immers dat de desbetreffende bepaling - voor zover van toepassing op de belanghebbende26 - buiten toepassing gelaten zou moeten worden. Bij het buiten toepassing laten van een vrijstelling zou hij echter juist geen belang hebben. Dit zinloze resultaat is wellicht een van de redenen geweest waarom er tijdens de voorbereiding van richtlijn 94/10 “lang en diepgaand is gedebatteerd over de vraag of de (..) aanmeldingsprocedure (...) al dan niet moest worden uitgebreid tot technische voorschriften verband houdend met fiscale en financiële maatregelen.”27

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ef59d02acde1537dca8e25d2d2b939157262cfce28b560b6b23c2993e7a4ad0d | shasum -a 256