Alinea 92 Parket bij de Hoge Raad 14 juni 2000

3.4. Een productbelasting kan zodanig opgezet zijn dat (de facto) sprake is van noopregels: de belastingplichtige wordt de facto fiscaal zo sterk geprikkeld dat hij feitelijk weinig keus meer heeft. Men denke bijvoorbeeld aan (ik verzin maar wat; men vergeve mij eventuele technische onzin) een belasting op koelkasten in het koelsysteem waarvan CFK’s (chloorfluorkoolwaterstoffen) voorkomen, waarbij de objectomschrijving van de belasting technisch gespecificeerd is. Indien er naast het CFK-systeem maar één ander koelsysteem voor koelkasten bestaat, levert een dergelijke belasting de facto een (negatief, nl. uit het ongerijmde geformuleerd) technisch voorschrift op dat tot naleving noopt van de technische specificaties van dat andere systeem, althans indien men niet zonder koelkast door het leven kan. Bestaan er vele andere systemen, of worden alle koelkasten belast ongeacht hun systeem (zoals in de Wet BPM in beginsel het geval is bij auto’s), of kan men heel wel buiten een koelkast, dan is van een noopregel geen sprake, en wellicht niet eens van een aanmoedigingsregel: van een dergelijke productbelasting kan immers wellicht niet gezegd worden dat zij de naleving van enige bepaalde, gedocumenteerde technische specificatie aanmoedigt. De aanmoediging om dan maar “iets” anders te kopen (of om niets te kopen), is mijns inziens veelal te vaag en ongericht om als aanmoediging tot het naleven van enig bepaald en gedocumenteerd technisch voorschrift aan te merken. De BPM is mijns inziens op zichzelf (als belasting) noch een noopregel, noch een aanmoedigingsregel (nog daargelaten dat fiscale aanmoedigingsregels mijns inziens pas na 1 juli 1995 gemeld hoefden te worden).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ef59d02acde1537dca8e25d2d2b939157262cfce28b560b6b23c2993e7a4ad0d | shasum -a 256