Alinea 93 Parket bij de Hoge Raad 14 juni 2000

3.5. Maar dat is anders indien binnen het belastingobject gedifferentieerd wordt (aan de hand van een technische specificatie) doordat een vrijstelling, vermindering of teruggaaf beschikbaar is voor de belastingplichtige die aan bepaalde technische specificaties voldoet. Alsdan moedigt de fiscale maatregel de facto aan (maar hij noopt niet, en hij verplicht al helemaal niet) tot het naleven van die bevrijdende of verlichtende specificaties. Men denke aan de vrijstelling van BPM voor auto’s met een elektromotor (art. 9a Wet BPM), waarbij de elektromotor in de wet zodanig omschreven is dat van een technische specificatie gesproken kan worden (“ten minste 10 kW”). Dat levert een aanmoediging op om te kiezen voor (mede) een elektromotor, dus een de facto technisch voorschrift volgens de omschrijving in de richtlijn zoals die na de wijziging in 1994 luidt. De uitzonderingen voor vrachtauto’s (niet voor personen ingericht, meer dan 3500 kg) en bestelauto’s (technisch zéér gespecificeerd; zie art. 3, lid 3 Wet BPM) moedigen mijns inziens niet aan, maar bakenen het belastingobject af door duidelijk te maken (door middel van technische omschrijving) welke auto’s geen personenauto zijn omdat zij niet geschikt zijn voor personenvervoer. Hoe dan ook, de belanghebbende reed niet in een bestelauto of een vrachtauto, maar in een gewone personenauto, en bovendien stammen deze bepalingen van vóór 1 juli 1995, en hoefden mijns inziens dus, ook als zij wèl aanmoedigingsregels zouden zijn, niet gemeld te worden (zie onderdeel 4).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ef59d02acde1537dca8e25d2d2b939157262cfce28b560b6b23c2993e7a4ad0d | shasum -a 256