Alinea 13 Parket bij de Hoge Raad 16 juni 2000

[Eiseres] is op het perceel gaan bouwen. Haar vorderingen op de vrouw uit hoofde van de aannemingsovereenkomst zijn alle voldaan; tussen partijen is komen vast te staan dat [eiseres] ter zake niets meer van de vrouw te vorderen heeft. [Eiseres] pretendeert echter ook vorderingen te hebben uit een met de man gesloten "aanvullende overeenkomst". Deze aanvullende overeenkomst is evenals de aannemingsovereenkomst met de vrouw gesloten op 21 februari 1992, zij het op geheel andere condi-ties; de aanvullende overeenkomst hield in dat gebouwd zou worden niet voor een vaste aanneemsom doch "op basis van een open begroting". [Eiseres] heeft zich op het standpunt gesteld dat zij bouwopdrachten heeft gekregen tot een totaal bedrag van ca. f 1.150.000,- en dat zij wegens reeds verrichte werk-zaamheden nog bijna f 700.000,- (alsmede schade wegens wan-prestatie) te vorderen heeft; zij heeft zich ter zake beroepen op een retentierecht. In dat verband heeft [eiseres] aanvank-elijk betoogd dat de man de aanvullende overeenkomst is aang-egaan op naam van de vrouw en dat de man daartoe ook bevoegd was, althans dat zij ([eiseres]) hem voor bevoegd mocht houden. Dat betoog is door de Rechtbank verworpen. [Eiseres] heeft met name ook in appèl (subsidiair) betoogd dat de man op eigen naam de aanvullende overeenkomst is aangegaan en dat hij daartoe "feitelijk bevoegd" was omdat de vrouw aan hem de vrije hand had gegeven; [eiseres] heeft gesteld dat zij op die grond een retentierecht tegenover de vrouw en de Bank kon geldend maken. De Bank heeft zich daarentegen op het standpunt gesteld dat de vorderingen uit de met de man gesloten aanne-mingsovereenkomst de vrouw en/of de Bank niet aangaan en dat van een retentierecht tegenover de vrouw en/of de Bank geen sprake kon zijn.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ac313ebc78867a452a4f4b8bf1761c71aa35c5e88771f32b5d1b4754310762e2 | shasum -a 256