Alinea 35 Parket bij de Hoge Raad 16 juni 2000

Op het voorgaande stuit naar mijn oordeel het middel reeds af met zijn stelling dat het door [eiseres] ingeroepen retentierecht had moeten (althans had kunnen) worden erkend indien, zoals het middel stelt, de bevoegdheid van de man ([..]) om met betrekking tot de aan de vrouw ([..]) toebehorende zaak de aanvullende overeenkomst met [eiseres] te sluiten inhield dat de vrouw ermee heeft ingestemd dat de man zulks op eigen naam en voor eigen rekening deed, "waartoe - voor zover al rechtens vereist - [eiseres] zowel [de vrouw] als [de man] ook jegens de Rabobank bevoegd mocht achten". De enkele omstandigheid dat de vrouw ermee heeft ingestemd dat de man op eigen naam en voor eigen rekening de aanvullende over-eenkomsten sloot, een instemming die volgens het middel moet worden afgeleid uit de omstandigheid dat de vrouw de man de vrije hand heeft gelaten, impliceert niet zonder meer dat de man ook tegenover de Bank (voor wie de man een buitenstaander was) bevoegd zou zijn om met betrekking tot de onroerende zaak de aanvullende overeenkomst aan te gaan (en overigens evenmin dat de vrouw tegenover de Bank bevoegd zou zijn geweest). Ook de stelling dat [eiseres] op grond van het enkele feit dat de vrouw aan de man de "vrije hand" had gelaten mocht aannemen dat daartoe jegens de Bank de bevoegdheid bestond is tot falen gedoemd. Daarbij komt nog dat het Hof - in cassatie onbestre-den - heeft geoordeeld dat het "feitelijk substraat" van het betoog van [eiseres] ontbreekt nu vaststaat dat de vrouw zelf de eerste overeenkomst met [eiseres] heeft gesloten zodat moet worden geconcludeerd dat de vrouw aan de man juist niet de vrije hand heeft gelaten en in zoverre aan de man niet de "feitelijke bevoegdheid" heeft verleend, zoals [eiseres] ter feitelijke adstructie van haar stelling had betoogd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ac313ebc78867a452a4f4b8bf1761c71aa35c5e88771f32b5d1b4754310762e2 | shasum -a 256