Alinea 25 Parket bij de Hoge Raad 30 juni 2000

2.4. Zoals ook het hof vermeldt, is art. 157b Rv in het wetboek opgenomen bij wet van 21 januari 1954, Stb. 27. De memorie van toelichting geeft aan dat door de ontwikkeling van de mogelijkheden van vervoer tussen de plaatsen waar gerechten zijn gevestigd, het voor procespartijen niet van veel belang is, welke rechter relatief bevoegd is van een zaak kennis te nemen. Partijen hebben er slechts belang bij, dat snel een rechter wordt aangewezen4. Daarom is in het eerste lid bepaald dat, wanneer een rechter zich bevoegd verklaart om van de zaak kennis te nemen, het beroep zich slechts kan uitstrekken over de beslissing omtrent de absolute bevoegdheid en eerst kan worden ingesteld nadat het eindvonnis gewezen is5. Men kan zich de vraag stellen of deze strekking met zich meebrengt dat het appèlverbod, althans het verbod van tussentijds appèl, zich niet alleen uitstrekt over kwesties van relatieve bevoegdheid waarbij de rechter zich bevoegd heeft geacht, maar in het algemeen betrekking moet hebben op alle geschillen - dus ook het onderhavige - waarbij de vraag aan de orde is of de rechter bij wie de zaak aanhangig is gemaakt dan wel een andere rechter van gelijke rang de zaak zal behandelen. Het komt mij voor, dat de wet voor een dergelijke ruime uitleg van het appèlverbod geen grondslag biedt. Ook het spoedeisend karakter van het kort geding verzet zich niet tegen een tussentijds hoger beroep. Art. 337 lid 2 Rv geeft de rechter, die een tussenvonnis wijst, immers de mogelijkheid te bepalen dat hoger beroep slechts kan worden ingesteld tegelijk met beroep tegen het eindvonnis. Hiermee kan een ongewenste vertraging van het geding door een tussentijds hoger beroep worden voorkomen. Die bepaling kan ook in een kort geding worden toegepast6. In dit geval heeft de president van art. 337 lid 2 Rv geen gebruik gemaakt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cbdfa8569871b4d1b6f5cd87eb0d9d8820a8ab4973e571ab381b3c2a79b8454f | shasum -a 256