Alinea 17 Parket bij de Hoge Raad 30 juni 2000

2.1. Onderdeel I van het middel bestrijdt in vier subonderdelen de grond, waarop het verzoek om verwijzing naar een ander hof is afgewezen. Alvorens op deze subonderdelen in te gaan, eerst een algemene opmerking. Het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (art. 29 e.v.) voorziet in een regeling, waarbij op verzoek van een partij elk van de rechters die een zaak behandelen kan worden gewraakt op grond van feiten of omstandigheden waardoor de rechterlijke onpartijdigheid schade zou kunnen lijden. Wordt het wrakingsverzoek ingewilligd, of berust de desbetreffende rechter in het wrakingsverzoek, dan wordt de gewraakte rechter vervangen. Eiseres had zowel in eerste als in tweede aanleg van de mogelijkheid tot wraking gebruik kunnen maken maar heeft dat niet gedaan. Het vraagstuk van de onafhankelijkheid en onpartijdigheid van de rechter wordt in deze zaak op een niet doelmatige wijze aan de orde gesteld: het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering kent weliswaar het begrip “verwijzing” - bijv. bij een onbevoegdverklaring, gevolgd door verwijzing naar de gewone rechter die wel bevoegd is (art. 157a Rv), of de verwijzing na cassatie -, maar kent geen mogelijkheid tot verwijzing van een zaak naar een ander hof op de door eiseres aangevoerde grond. Reeds om deze reden is de aangevallen beslissing juist, wat er zij van de gronden waarop zij berust.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/eee8695f0e21c53dfd50ff0c217085ddcbb4ba6a319ac4223a43314d915075bc | shasum -a 256