Alinea 32 Parket bij de Hoge Raad 4 juli 2000

12. Het verschoningsrecht van art.219 Sv heeft de strekking te voorkomen dat een getuige zich ziet geplaatst voor het dilemma hetzij een meineed te moeten plegen, hetzij het risico van strafrechtelijke veroordeling te lopen.6 Omdat de getuige [getuige 1] al onherroepelijk was veroordeeld voor zijn aandeel in de zaak kwam hem geen verschoningsrecht toe met betrekking tot vragen over die zaak. Maar de getuige heeft enkel niet geantwoord op de vraag of hij [kennis van verdachte] kent. Op alle andere vragen heeft hij geantwoord. De advocaat van verdachte heeft blijkens het proces-verbaal niet aangedrongen op beantwoording van de vraag naar de relatie met [kennis van verdachte] en evenmin het belang van beantwoording van die vraag aangegeven. Evenmin heeft de advocaat erop gewezen dat de getuige geen verschoningsrecht toekwam voorzover het vragen betreft die betrekking hebben op de feiten waarvoor de getuige al onherroepelijk was veroordeeld. Op 11 februari 1999 heeft de advocaat afstand gedaan van het nogmaals horen van de getuige. In de pleitnotities is weer geen bezwaar gemaakt tegen de wijze waarop [getuige 1] in hoger beroep is verhoord. Wel stellen de pleitnotities dat [getuige 1] zelfstandig allerlei handelingen met verdovende middelen verrichtte en eigen leveranciers, klanten en uitvoerlijnen had. Daarbij past dat [getuige 1] door openheid van zaken te geven zichzelf zou kunnen belasten door nieuwe verdenking op zich te laden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bdcc92f5a87fbf0eb686f4cbdec2664e0f80fdddd1ccde66a21546352821fe2e | shasum -a 256