Alinea 27 Parket bij de Hoge Raad 11 juli 2000

11. Strijards komt - mede op grond van de wetsgeschiedenis - tot een uitleg van de zorgplicht die hierop neerkomt, dat de vervoerder wordt geacht de vereiste zorg niet in acht te hebben genomen indien hij een documentloze vreemdeling vervoert naar Nederland, tenzij hij aannemelijk maakt dat hij de vereiste voorzorgen heeft genomen. Bij dat laatste kan de vervoerder aansluiten bij de uitwerking van de zorgplicht in de Richtlijnen voor vervoerders en zal in de bewijsvoering moeten worden vastgesteld waarom de getroffen maatregelen niet toereikend waren om aan de zorgplicht te voldoen. Dat is ook het systeem van de Arbeidswet 1919 en de Rijtijdenwet 1936. Een belangrijk verschil is echter dat in die wetten deze regeling van de aansprakelijkheid en de daarbij behorende bewijslast duidelijk in de wet staat. Art. 74 Arbeidswet verplicht de bestuurder van een onderneming ervoor te zorgen dat in zijn onderneming geen arbeid wordt verricht in strijd met het bij of krachtens die wet bepaalde, waarna art. 76 bepaalt dat aan die verplichting van de bestuurder geacht wordt te zijn voldaan, wanneer deze aantoont dat door hem de nodige bevelen zijn gegeven etc. Evenzo art. 3 Rijtijdenwet, dat bepaalt dat indien een bemanningslid handelt in strijd met de rijtijdenregelingen, zijn werkgever geacht wordt het feit te hebben begaan, tenzij deze aantoont dat door hem de nodige bevelen zijn gegeven etc. In die lijn had artikel 6 Vw moeten bepalen dat de vervoerder verplicht is te voorkomen dat door hem vervoerde vreemdelingen niet over de vereiste reisdocumenten beschikken en dat hij geacht wordt aan die verplichting te hebben voldaan, indien hij aantoont dat hij daartoe de nodige maatregelen heeft genomen en het redelijkerwijs te vorderen toezicht heeft gehouden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/10c02ca5e6787f71c8659dfd768739524b936478ae65d8ee42b43a7013f13fed | shasum -a 256