Alinea 38 Parket bij de Hoge Raad 14 juli 2000

2.7. De klacht is gegrond. De betekenis van een wettelijk appelverbod wordt in de eerste plaats bepaald door het object van het verbod7. Dat is in dit geval de beschikking van de kantonrechter waarin wordt vastgesteld of het verzoek tot verlenging van de wettelijke termijn voor ontruiming al dan niet toewijsbaar is. Zoals de rechtbank opmerkt, is één van de voorwaarden voor toewijzing van een verzoek ex art. 28d Hw dat er sprake is van een gewezen huurder met een ontruimingsverplichting. Dit neemt niet weg dat de beslissing op het geschilpunt of de huurovereenkomst wel of niet rechtsgeldig is beëindigd, niet behoort tot het object van het wettelijk appelverbod. Dit valt af te leiden uit HR 17 mei 1974, NJ 1975, 238. De vraag was toen, of het ging om een woning in de zin van de Huurwet (m.a.w.: of de artikelen 28a-28h Hw wel of niet van toepassing waren). De Hoge Raad achtte, ondanks het rechtsmiddelverbod van art. 28g lid 2 Hw, beroep in cassatie niet uitgesloten. In gelijke zin is beslist in HR 13 maart 1987, NJ 1987, 1017, rov. 3.2 (appelverbod in Huurprijzenwet woonruimte). In HR 26 november 1993, NJ 1994, 124 werd niet geklaagd dat art. 28d Hw ten onrechte was toegepast, ten onrechte buiten toepassing was gelaten of met verzuim van essentiële vormen was toegepast; uit rov. 3 valt evenwel af te leiden dat het cassatieberoep ontvankelijk had kunnen worden verklaard indien daarover wél zou zijn geklaagd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ce401b5b0edb7e1730a0d2cecac88cda3f64ba9fe35fbb1915c619702b2f53cd | shasum -a 256