Alinea 36 Parket bij de Hoge Raad 8 september 2000

2.4. Deze klacht komt mij gegrond voor. De niet-ontvankelijkverklaring van de vordering in conventie betekent, in combinatie met het onherroepelijke vonnis van 24 oktober 1988, dat de eigendomspretentie van de erven [erflater D] niet is komen vaststaan en dat de erven [erflater D] de discussie in rechte over hun eigendomspretentie niet opnieuw kunnen voeren telkens wanneer zij de beschikking menen te hebben gekregen over nieuw bewijs van de afstamming. Het gewijsde houdt echter niet méér in dan de ontkenning van de eigendomspretentie van de erven [erflater D]. Zou de vordering in reconventie zich hebben beperkt tot het spiegelbeeld van de vordering in conventie9, dan zou de uitkomst van het geschil in conventie wellicht de gevolgtrekking hebben kunnen rechtvaardigen dat de vordering in reconventie overbodig is omdat in conventie reeds is vastgesteld wat de erven [erflater A] in reconventie hadden willen laten vaststellen. Een dergelijke situatie doet zich echter niet voor. De erven [erflater A] verlangen in reconventie niet slechts een ontkenning van de aanspraken van de erven [erflater D]: zij verlangen tevens dat de juistheid van hun eigen eigendomsaanspraken door de rechter wordt vastgesteld. Het belang dat zij daarbij hebben valt niet weg door het enkele feit dat de eigendomspretentie van de erven [erflater D] is afgewezen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4f77e1c0b12ca7e1ba829a062b3a5beeee4a24035e6d6e1c4823d27533a9e9fa | shasum -a 256