Alinea 40 Parket bij de Hoge Raad 8 september 2000

2.8. De klacht tegen deze beslissing komt mij gegrond voor. Door het vonnis van 24 oktober 1988 en de beslissing in conventie in het onderhavige geschil staat niet méér vast dan dat [verweerder] c.s. (de erven [erflater D]) niet met recht aanspraak op de eigendom maken. De erven [erflater A] hebben in dit geding gesteld dat de erven [erflater D] voortdurend bij derden twijfel zaaien over de juistheid van de eigendomspretentie van de erven [erflater A], zodat zij er belang bij hebben dat hun eigendomsrecht tegenover [verweerder] c.s. (de erven [erflater D]) positief wordt vastgesteld12. Met behulp van de in reconventie gevraagde verklaring voor recht, indien toegewezen, kunnen de erven [erflater A] ook tegenover derden de beweringen van de erven [erflater D] weerleggen. Dit lijkt mij een voldoende belang voor het verkrijgen van een verklaring voor recht. De vrees van het hof dat de belangen van derden-belangenhebbenden in de verdrukking komen lijkt mij niet terecht. Gezag van gewijsde heeft het vonnis slechts tussen de gedingvoerende partijen en hun eventuele rechtsopvolgers13. Daarnaast valt niet in te zien, waarom het gevaar dat de verklaring voor recht “een eigen leven kan gaan leiden” per se tot gevolg moet hebben dat de erven [erflater A] geen belang hebben bij het verkrijgen van een verklaring voor recht. Binnen de grenzen van het geschil staat het het hof immers vrij, de verklaring voor recht bij toewijzing zodanig te formuleren dat mogelijke misverstanden bij derden omtrent de reikwijdte van deze verklaring worden voorkómen.14

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4f77e1c0b12ca7e1ba829a062b3a5beeee4a24035e6d6e1c4823d27533a9e9fa | shasum -a 256