Alinea 111 Parket bij de Hoge Raad 11 oktober 2000

7.7. De belanghebbende stelt dat de ruling niet in strijd is met de Arubaanse wetgeving, kennelijk implicerende dat het niet de ruling is waarmee heffing van Arubaanse inkomstenbelasting wordt voorkomen (maar de zetelverplaatsing). De stelling dat de ruling geen afwijking van de Arubaanse wetgeving inhoudt, is door de inspecteur niet erg energiek bestreden (hij heeft niet aangegeven op welk punt de ruling contra legem zou zijn) en is door het Hof ook niet onderzocht. De ruling houdt in dat de inspecteur te Aruba bevestigt dat de Arubaanse fiscale regelgeving uitpakt zoals uiteengezet in de ruling, indien zowel G als F in 1989, 1990 en 1991 minimaal een zodanig inkomen aangeven dat daaruit (na aftrek ter voorkoming van dubbele belasting) een te betalen belasting van (geïndexeerd) AFL 1.000.000 per persoon zou voortvloeien. In de eerste plaats lijkt betaling van AFL 6.000.000 voor verwerving van zekerheid die volgens de belanghebbende toch al zeker was, vrij duur, al is dat bedrag gegeven de overige bedragen in deze zaak relatief laag. In de tweede plaats was verplichte betaling van minimaal AFL 1.000.000 per jaar per persoon met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid geen geldend recht op Aruba. Wellicht vonden inspecteur en Hof dat zo evident dat aan deze stelling van de belanghebbende weinig aandacht is geschonken. Niettemin is het denkbaar dat die evidentie alleen in Nederlandse ogen evident is en dat het Antilliaanse recht op dit punt ondanks het concordantiebeginsel uitgelegd moet worden niet naar Nederlandse maatstaven, maar naar lokale gebruiken, zoals mogelijk de onderhandelbaarheid ervan. Wat hier van zij, als de ruling conform geldend Arubaans belastingrecht luidde, dan was er geen sprake van ontwijking van Arubaanse inkomstenbelasting en dan diende ook de zetelverplaatsing daar dus niet toe.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5945e02e8b87626a7812bb46d361d37b35350c25d72dded333c1db5faef5cb0e | shasum -a 256