Alinea 75 Parket bij de Hoge Raad 11 oktober 2000

5.1. Het eerste middel komt er op neer dat uit de parlementaire behandeling van de anti-misbruikbepaling van artikel 34, tweede lid, slotzin, BRK volgt dat deze bepaling voor een bepaalde feitelijke situatie is geschreven en daarom niet van toepassing is indien de aandeelhouders in Aruba wonende natuurlijke personen zijn. Aan de belanghebbende kan worden toegegeven dat de aanleiding voor de invoering van de bepaling was het tegengaan - na klachten hierover van Nederlandse verdragspartners - van onbelaste doorstroming van dividenden van derde landen via Nederland en de Nederlandse Antillen of Aruba naar Nederlandse verdragspartners, welke dividenden op de rechtstreekse route naar die verdragspartners (meer) bronheffing zouden hebben aangetrokken. Ook is in haar algemeenheid juist de stelling dat een antimisbruikbepaling beperkt moet worden uitgelegd in die zin dat haar toepassing moet worden beperkt tot de misbruiksituaties van de soort die de wetgever voor ogen stond. Dit leidt echter niet tot de conclusie dat een antimisbruikbepaling niet toegepast zou kunnen worden op misbruiksituaties die niet met zoveel woorden genoemd zijn in de parlementaire geschiedenis. Gezien de aandacht die de Rijkswetgever aan de formulering van de bepaling heeft besteed, mag worden aangenomen dat de Rijkswetgever zich bewust is geweest van de omstandigheid dat de toepassing van de bepaling niet beperkt zou blijven tot uitsluitend situaties waarbij het Rijk niet meer dan conduit is voor bewegingen van vennootschapswinsten van buiten Nederland naar buiten Nederland.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5945e02e8b87626a7812bb46d361d37b35350c25d72dded333c1db5faef5cb0e | shasum -a 256