Alinea 24 Parket bij de Hoge Raad 13 oktober 2000

2.6. Het ligt m.i. in de rede dat de maatstaf van NJ 1988, 114, ook onder de Wet Bopz wordt gebruikt. Als uitgangspunt kan dienen dat de rechter de aanwezigheid van een stoornis van de geestvermogens en van het in art. 2 lid 1 Wet Bopz bedoelde gevaar beoordeelt naar de toestand ten tijde van zijn beslissing. De ziektegeschiedenis van betrokkene, de consistentie van het ziektebeeld en/of de aard van de ziekte kunnen maken dat een bepaalde termijn, die sinds het onderzoek verstreken is tot het moment waarop de rechter de vordering behandelt, in het ene geval wél, in het andere geval niet acceptabel is te achten6. Voor sommigen is het ziektebeeld door de tijd heen constant, voor anderen is het sterk wisselend. Bij zoveel variatie is het niet goed mogelijk een voor alle gevallen geldend maximumaantal dagen aan te geven waarbinnen de resultaten van het onderzoek nog bruikbaar zijn voor de beoordeling door de rechter. De maatstaf is dus niet het aantal dagen dat verlopen is tussen het geneeskundig onderzoek en de dagtekening van de geneeskundige verklaring, maar het antwoord op de vraag of de resultaten van het medisch onderzoek hun actualiteit en daarmee hun bruikbaarheid als grondslag voor de rechterlijke beslissing hebben behouden. Wanneer een lange periode is verstreken sinds het geneeskundig onderzoek ligt de reactie voor de hand: naarmate het tijdsverloop langer is, zullen de motiveringseisen worden aangescherpt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d83de4ea2803e9cf72818192aa20ba8e45e1425db760b46c3bf8fa07da0c75b5 | shasum -a 256