Alinea 25 Parket bij de Hoge Raad 13 oktober 2000

2.7. De rechtsklacht faalt om deze redenen. Voor wat betreft de subsidiaire motiveringsklacht: de rechtbank heeft niet volstaan met een standaardmotivering, maar uitvoerig uiteengezet dat en waarom zij geen behoefte had aan een nieuwe of een aanvullende geneeskundige verklaring. Deze motivering kan m.i. de beslissing dragen. De rechtbank heeft met name gewezen op: het feit dat de patiënt sinds 1988 ambulant wordt bijgestaan door de RIAGG; de herhaalde opnamen in een psychiatrisch ziekenhuis, ook voor langere perioden en driemaal gedwongen; de telkens terugkerende diagnose “schizofrenie, paranoïde type”. Deze omstandigheden, in onderling verband, kunnen verklaren waarom de rechtbank uitgaat van een nog steeds bestaand ziektebeeld en een gevaar dat sedert het onderzoek d.d. 27 december 1999 niet is geweken. De rechtbank heeft daarnaast nog vermeld dat het tijdsverloop na het medisch onderzoek mede wordt verklaard door het wachten op een brief met informatie van de broer van betrokkene en op de terugkomst van de sociaal psychiatrisch verpleegkundige Zuidmeer. Die omstandigheden laat ik buiten beschouwing: zij kunnen weliswaar verklaren waarom het zo lang heeft geduurd eer de geneeskundige verklaring werd opgemaakt, maar zij zijn niet redengevend voor het oordeel dat de resultaten van het op 27 december 1999 gehouden geneeskundig onderzoek ten tijde van de beslissing van de rechtbank nog voldoende actueel waren. De slotsom is dat onderdeel 1 niet tot cassatie leidt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d83de4ea2803e9cf72818192aa20ba8e45e1425db760b46c3bf8fa07da0c75b5 | shasum -a 256