Alinea 28 Parket bij de Hoge Raad 13 oktober 2000

2.10. Het komt mij voor dat de redengeving op het punt van het gevaarscriterium voldoet aan de daaraan te stellen eisen. Inderdaad heeft, zoals het middel vermeldt, de vader van betrokkene ter terechtzitting van de rechtbank verklaard dat zich bij de ouders nadien geen verdere incidenten hebben voorgedaan (p.-v. blz. 2). Daartegenover staat dat de moeder ter zitting verklaarde: “Van de week heb ik telefonisch contact met hem gehad, wat gepaard ging met huilen en brullen. Hij vertelde last te hebben van zijn hersenen.” Dat de machtiging niet terstond na het voorval van 1 november 1999 is gevorderd, verklaart de rechtbank hierdoor, dat betrokkene moeilijk traceerbaar is gebleken; in gelijke zin had de sociaal-psychiatrisch verpleegkundige ter terechtzitting verklaard. De raadsman heeft ter terechtzitting erop gewezen dat het laatste incident in november 1999 heeft plaatsgevonden en dat dit slechts gezien moet worden als een ruzie tussen broers onder elkaar. Tegenover die waardering van de gebeurtenissen behoefde de andersluidende beslissing geen verdergaande toelichting dan de rechtbank hier heeft gegeven. De stelling aan het slot van het middel, dat niet van rechtens relevant gevaar kán worden uitgegaan, nu er na het incident met de broer op 1 november 1999 kennelijk niets meer is gebeurd, lijkt mij in haar algemeenheid onjuist. De feitenrechter kon, aan de hand van voorvallen die eerder hadden plaatsgevonden, tot de slotsom komen dat het bovengenoemde gevaar op het moment van haar beslissing nog steeds aanwezig was.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d83de4ea2803e9cf72818192aa20ba8e45e1425db760b46c3bf8fa07da0c75b5 | shasum -a 256