Alinea 20 Parket bij de Hoge Raad 27 oktober 2000

[Eiser] heeft betoogd dat [verweerster] ten onrechte de exceptie van niet-ontvankelijkheid heeft opgeworpen. In dat verband heeft hij bij zijn schriftelijke toelichting een productie overgelegd waaruit blijkt dat het vonnis van de Rechtbank, na aanbieding aan het Kadaster Breda op 15 februari 1996, "na overleg" "toch" is ingeschreven terwijl niet was voldaan aan het voorschrift van art. 3:29 lid 4 dat het vonnis houdende verklaring van waardeloosheid niet kan worden ing-eschreven voordat het in kracht van gewijsde is gegaan. Erop wijzend dat de sanctie van niet-ontvankelijkheid bij gebreke van inschrijving van het cassatieberoep is ingegeven door de eisen van de rechtszekerheid in verband met de bepaling dat het vonnis niet kan worden ingeschreven voordat het in kracht van gewijsde is gegaan, betoogde [eiser] dat het verzuim van te late inschrijving van de cassatiedagvaarding niet meer kan leiden tot niet-ontvankelijkheid: de rechtszekerheid is im-mers, aldus [eiser], niet door de onderhavige vormfout aangetast omdat het vonnis reeds was ingeschreven voordat het in kracht van gewijsde was gegaan. Bovendien past het in het kader van "de deformaliseringstendens" het onderhavige verzuim niet te laten leiden tot niet-ontvankelijkheid nu de cassatie-dagvaarding "zo spoedig mogelijk" alsnog is ingeschreven. Nu [verweerster] heeft nagelaten reeds in appèl - bij gebreke van inschrijving van de appèldagvaarding - een beroep op de niet-ontvankelijkheid art. 3:29 lid 3 te doen, is het in strijd met de goede procesorde thans alsnog een beroep te doen op niet-ontvankelijkheid in cassatie, althans heeft [verweerster] het recht hiertoe verwerkt. Aldus [eiser].

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b0e255ca9aaf2b0a4ffd07cbfa9d421717852f572457e543a36bd6cd8321b1bc | shasum -a 256