Alinea 43 Parket bij de Hoge Raad 27 oktober 2000

2.12 [Verweerster] heeft (bij herstelexploit) hoger beroep ingesteld tegen alle vonnissen; in het dictum wordt slechts over het eindvonnis gesproken. Haar eerste grief is gericht tegen rov. 2.8 van het tussenvonnis d.d. 15 maart 1995; de vijf overige grieven tegen de hierboven geciteerde rov. 8.8 van het eindvonnis. [Verweerster] heeft onder meer gemotiveerd bestreden dat zij de brandvoorschriften heeft overtreden (grief 1), dat de vuilcontainer is open blijven staan na afloop van het werk op de dag van de brand (grief 2), dat bij het afval in de container zich ook volle asbakken kunnen hebben bevonden (grief 4) en dat de door de Rechtbank als vaststaand aangenomen feiten en omstandigheden tot de conclusie leiden dat [verweerster] merkelijke schuld valt te verwijten (grieven 5 en 6). In laatstgenoemd verband heeft [verweerster] er met name op gewezen dat: "De conclusie van de rechtbank (...) dus op geen enkele wijze overeen (komt) c.q. valt te (...) rijmen met de conclusie zoals die door de deskundige is getrokken en (...) met name niet (is) te rijmen vanwege het feit dat de deskundige onopzettelijke ontsteking als de enige reële optie beschouwt" (mvg blz. 6/7). Volgens [verweerster] zou met regelmaat een inspecteur van de verzekeraar op bezoek zijn geweest; deze zou aanwijzingen hebben gegeven op het stuk der brandveiligheid. [Verweerster] zou deze hebben opgevolgd (blz. 7).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/37a0e2cde2226e3e2847c25091c7e8263915b49e45b7727df81176d1e12091eb | shasum -a 256