Alinea 60 Parket bij de Hoge Raad 18 oktober 2000

4.2. De eerste klacht betreft het - kennelijke - oordeel dat Stena Line (gezegd zou hebben dat zij) niet gedwongen was om meer dan 1,5 ha. van het bunkerterrein te pachten. De deskundigen hebben geoordeeld dat de erpacht van het gehele bunkerterrein (in plaats van een vervangend terrein voor slechts 63 opstelplaatsen) niet kan worden aangemerkt als noodzakelijk gevolg van de onteigening, maar een eigen keuze van Stena Line is geweest. Stena Line heeft niet het gehele bunkerterrein gepacht, maar slechts 3,5 ha., een en ander kennelijk met lange tanden: zij heeft in deze procedure steeds en consistent aangevoerd dat zij (veel) minder oppervlakte wilde pachten maar dat zij zich - ook na langdurige onderhandelingen - genoopt zag 3,5 ha. van het bunkerterrein te pachten. Blz. 10 van het vonnis van 9 juli 1998 suggereert dat Stena Line zelf heeft gesteld dat slechts minimaal 1,5 hectare moest worden afgenomen “…( voorafgaand aan de pleidooien werd gesteld 3,5 hectare)…”. Bij pleidooi2 namens Stena Line is zulks echter niet gesteld (als minimumafname wordt 3,5 ha. genoemd; zie blz. 4). Uit niets blijkt dat Stena Line de stelling heeft laten varen dat zij zich gedwongen zag minimaal 3,5 ha. te pachten en dat zij dat niet wilde omdat zulks veel meer kosten opriep dan voor haar bedrijfsvoering zinvol was. Namens Stena Line wordt tegen deze gang van zaken dan ook geprotesteerd, namelijk in een brief aan de deskundigen (24 september 1998, bijlage bij het bezwaarschrift tegen het aanvullend deskundigenrapport3 van 23 oktober 1998):

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a7dc6c8d1f99133081d92ca88974932aae2ff5f169d50817b464719742f47e6f | shasum -a 256