Alinea 20 Parket bij de Hoge Raad 21 november 2000

9. De wetgever heeft in de artikelen 341, vierde lid, 342, derde lid en 344, eerste lid aanhef en onder 5°, en art. 344a Sv zogenaamde bewijsminimumregels neergelegd: een bewezenverklaring mag niet uitsluitend zijn gebaseerd op de verklaring van de verdachte, een getuigenverklaring of een verklaring van een bedreigde getuige dan wel een schriftelijk bescheid houdende een verklaring van een persoon wiens identiteit niet blijkt, terwijl andere geschriften alleen tot het bewijs kunnen gelden in verband met de inhoud van andere bewijsmiddelen. Nu een dergelijke restrictie niet is geformuleerd ten aanzien van het gebruik als bewijsmiddel van de eigen waarneming van de rechter ter terechtzitting, ten aanzien van deskundigenverklaringen, rechterlijke beslissingen, geschriften van openbare colleges of ambtenaren en deskundigenverslagen heeft de wetgever aldus de mogelijkheid opengelaten dat de bewezenverklaring kan worden gestoeld op slechts één zo’n bewijsmiddel. Ik teken daarbij direct aan dat het ontbreken van enige restrictie op dit punt er ongetwijfeld in gelegen zal zijn dat het in de praktijk veelal onmogelijk lijkt een bewezenverklaring te kunnen baseren op slechts één van voornoemde typen bewijsmiddelen (vgl. Borst, De bewijsmiddelen in strafzaken, p. 256). Een aardig voorbeeld daarvan is te vinden in de lagere rechtspraak. In rechtbank Rotterdam 24 februari 1982, NJ 1982, 433 werd de verdachte vrijgesproken van het verkopen van ondeugdelijk sherry omdat uit de enige bewijsmiddelen die voorhanden waren, te weten drie deskundigenverslagen van een organoleptische sherryproef, weliswaar bleek dat de sherry ondeugdelijk was, maar niet dat de verdachte de sherry ook had verkocht.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8fe6891c1d5bb388e2b250f692d010a608abd249ed10b7ec209cb11dd5e3a80b | shasum -a 256