Alinea 59 Parket bij de Hoge Raad 15 december 2000

2.21. Aan de SBA (s.t. punt 87) kan worden toegegeven dat de redelijke kosten ter verkrijging van voldoening buiten rechte, behoudens voor zover het gaat om proceskosten in de zin van art. 56 Rv (art. 6:96 BW), ook kunnen worden gevorderd wanneer zij zijn gemaakt ter zake van een andere vordering dan een vordering die tot schadevergoeding strekt(19 ). Maar daar gaat het nu niet om. Ongeacht voor welk soort vordering de kosten gemaakt zijn, de regel van art. 6:96 BW is alleen van toepassing indien er een wettelijke verplichting tot schadevergoeding bestaat. De verbodsnorm van art. 23 van de Wet strekt niet tot bescherming van een eigen belang van de SBA, maar ter bescherming van de in noot 16 reeds genoemde belangen. De vraag is, of de regel in art. 23, die de SBA een vorderingsrecht toekent, strekt tot het scheppen van een rechtsplicht van overtreders van de materiële norm (zoals [eiser 2]) jegens de SBA om zich van overtreding te onthouden. Een probleem daarbij is: wanneer gaat die rechtsplicht in? Dat kan, in de vorm waarin het wettelijk vorderingsrecht van de SBA gegoten is, niet eerder zijn dan op het moment waarop de in art. 23 lid 2 bedoelde veroordeling voor tenuitvoerlegging vatbaar is. Ter vergelijking: ook art. 3:305a BW kent wel een verbodsactie toe, maar uitdrukkelijk niet een recht op schadevergoeding(20 ). Mijn slotsom is dan ook, dat de rechtbank op deze grond de vordering met betrekking tot de incassokosten heeft kunnen afwijzen. In het andere geval: het argument van [eiser] c.s., dat het voeren van correspondentie als deze tot de normale taken van de SBA behoort, moge feitelijk juist zijn maar staat aan toewijzing niet in de weg(21 ).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c090659f3e3fd18211c11c8fd539b805dd0490d0e179a80a85932e60353569ab | shasum -a 256