Alinea 55 Parket bij de Hoge Raad 9 januari 2001

13. Rijst nu de vraag of hetzelfde geldt voor het oordeel van het hof dat deze op het geloof geïnspireerde vrije meningsuiting op grond van art. 7 GW niet buiten proportie en mogelijk functioneel was (iii). In dit opzicht is van belang dat het grondrecht van geloofsverkondiging gelet op de wetsgeschiedenis van deze bepaling (in een situatie als de onderhavige) een sterk grondrecht is; zo heeft dit een beduidend sterkere horizontale werking dan het grondrecht van vrije meningsuiting.(13) Verzoeker heeft, zo heeft het hof vastgesteld, zijn uitlatingen gepresenteerd als een bijdrage aan het publieke debat over het homohuwelijk en daarbij blijk gegeven van zijn religieus geïnspireerde afkeuring. Ter demonstratie heeft verzoeker gebruik mogen maken van vergelijkingen met andere afkeurenswaardige gedragingen, omdat door zo een vergelijking verzoekers opvatting over de homosexuele praxis voor de lezer meteen zwart-wit duidelijk is. Terecht heeft het hof geoordeeld dat in een democratische samenleving ruimte moet zijn voor een publiek debat, waarin meningen verkondigd kunnen worden die anderen onwelgevallig zijn.(14) De beperkingsclausule op art. 7 GW is derhalve mijns inziens niet in het geding.(15) De vergelijking van de homosexuele praxis, als belichaming van afkeurenswaardig gedrag dat in strijd is met de christelijke geboden zoals door verzoeker verstaan, met ander afkeurenswaardig gedrag moet mijns inziens in zowel grondwettelijke als strafrechtelijke zin worden gesauveerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3c6fae2dbce9440be67f7afd112419b1ba36a8f85f964bdd2ecb12578a418edc | shasum -a 256