Alinea 27 Parket bij de Hoge Raad 19 januari 2001

2.3 De zaak loopt tot grote hoogte parallel met het recente arrest Gouda/ Lutz(3), waarin het ging om een aanrijding tussen twee fietsers van wie er één in een verboden richting reed (Lutz). Deze werd tot tegenbewijs toegelaten tegen het door de rechtbank aanvaarde vermoeden dat de aanrijding aan haar schuld was te wijten. Bij eindvonnis achtte de rechtbank dit tegenbewijs niet geleverd. Lutz ging in hoger beroep en richtte slechts een grief tegen het in het eindvonnis gegeven oordeel over het geleverde tegenbewijs. Het hof achtte de grief terecht voorgedragen, vernietigde het bestreden eindvonnis en wees de vordering van de verzekeraar van het slachtoffer (Gouda) alsnog af. In cassatie werd vervolgens geklaagd over de verdeling van de bewijslast in het in eerste instantie gewezen tussenvonnis. De Hoge Raad achtte deze klacht gegrond.(4) De in het tussenvonnis genomen bewijsbeslissing was immers in het nadeel van geïntimeerde aangezien de bewijsopdracht aan Lutz bij een juiste wetstoepassing nog zwaarder had moeten zijn omdat de rechtbank de bewijslast op haar had moeten leggen.(5) Geïntimeerde Gouda had bij een klacht tegen die onjuiste beslissing echter geen belang omdat zij de zaak in eerste aanleg had gewonnen. De devolutieve werking van het appel bracht onder deze omstandigheden mee dat zij niet incidenteel hoefde te appelleren tegen het tussenvonnis. Bij het slagen van de grief over de bewijslevering diende het hof daarom met toepassing van art. 48 Rv ambtshalve het oordeel van de rechtbank over de bewijsopdracht te corrigeren, aldus de Hoge Raad. Daaraan doet niet af dat dit oordeel in een vonnis stond dat op zichzelf niet in het appel was betrokken. Het is immers afhankelijk van het procesbeleid van de rechter, hoe hij zijn beslissingen over zijn respectieve vonnissen wenst te verdelen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f031c571b5c0c3d2fc132bb60e0c6c8f01d659e20e7fe8c5f644f1aafc5327c3 | shasum -a 256