Alinea 26 Parket bij de Hoge Raad 19 januari 2001

13. Het onderdeel is m.i. tevergeefs voorgesteld. Het verliest uit het oog dat [eiser] zijn beroep op ontbinding nu juist heeft doen steunen op de stelling dat de auto voor hem van onwaarde is, zodat onjuist noch onbegrijpelijk is dat het Hof in zijn beoordeling de vraag heeft betrokken of de auto voor [eiser] al dan niet van onwaarde is. Bovendien miskent het onderdeel dat bij de beoordeling van de vraag of ontbinding gerechtvaardigd is alle relevante omstandigheden, ook later opgekomen omstandigheden, door de rechter in aanmerking behoren te worden genomen, zodat het Hof het recht niet heeft geschonden door in te gaan op de vraag of de auto ook thans nog van onwaarde is voor [eiser]. Zie recent HR 28 oktober 1998, NJ 1999, 197 en HR 22 oktober 1999, NJ 2000, 208 nt. JH. Weliswaar geldt krachtens art. 6:265 lid 1 BW als uitgangspunt dat iedere tekortkoming recht op ontbinding geeft, maar het Hof heeft kennelijk geoordeeld dat, nu [eiser] niet nader heeft aangegeven waarom de auto van onwaarde is, zelfs voor eigen gebruik, de tekortkoming te gering is om ontbinding met haar gevolgen te rechtvaardigen. Dit oordeel getuigt niet van een onjuiste rechtsopvatting en kan, verweven als het is met waarderingen van feitelijke aard, in cassatie op juistheid niet worden getoetst. 's Hofs oordeel is, ook zonder nadere motivering, niet onbegrijpelijk. Immers, [eiser] heeft niet aangegeven waarom hij als bezitter te goeder trouw van de auto en - na ommekomst van de termijn van art. 3:86 lid 3 BW - als eigenaar van de auto, terwijl hij - naar eigen zeggen - in het bezit was van papieren en sleutels, werd belemmerd in zijn mogelijkheden om de auto door te verkopen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/41b6afa1abfc376f27bf4e65985ceacafc002a9513760c5b4415e8029f0f849f | shasum -a 256