Citaat | Parket bij de Hoge Raad 20 maart 2001

Alinea 27 Parket bij de Hoge Raad 20 maart 2001

Een alinea uit Parket bij de Hoge Raad 20 maart 2001, ECLI:NL:PHR:2001:AB0606.

10. De hierboven weergegeven argumentatie van de Rechtbank begrijp ik als volgt. De ernst van het feit en de recidive zijn relevant omdat gezien die omstandigheden het vrijwel ondenkbaar was dat er niet zou worden vervolgd. Met andere woorden: er viel in concreto voor de parketsecretaris weinig af te wegen bij het nemen van de beslissing al dan niet te vervolgen. Daarnaast gaat het hier om een overtreding die voor de kantonrechter wordt vervolgd, in welke overweging de onuitgesproken gedachte besloten lijkt te liggen dat het door een parketsecretaris nemen van de beslissing tot dagvaarding over te gaan, anders dan bij misdrijven het geval is, niet duidelijk in strijd is met het systeem van het Wetboek van Strafvordering. Een argument voor die opvatting zou kunnen zijn dat het Wetboek in art. 384 ook opsporingsambtenaren, onder de daar genoemde voorwaarden, de bevoegdheid geeft te beslissen om een oproeping voor de terechtzitting van de kantonrechter uit te reiken. Tenslotte acht de Rechtbank het van belang dat de beslissing van de parketsecretaris een voorlopige is: de officier van justitie kan immers tot aan de terechtzitting de dagvaarding intrekken.

Zelf controleren

Voor dit citaat hoeft niemand Bron op zijn woord te geloven. Het document dat rechtspraak.nl publiceerde, staat op https://bron.page/api/v1/blobs/2d3beaba3dac2ef3fa044d71a41758dacf2a62202a08f47c9b772bb58583b012. Wie het ophaalt en de SHA-256 ervan berekent, krijgt 2d3beaba3dac2ef3fa044d71a41758dacf2a62202a08f47c9b772bb58583b012, en de alinea staat in dat document op bytes 10823 tot 12006.