Alinea 28 Parket bij de Hoge Raad 20 maart 2001

14. Dit brengt mij tot de slotsom dat de verdachte die ter zake van de feiten a) en b) is veroordeeld, met een last tot tenuitvoerlegging van een voorwaardelijke straf wegens een nieuw strafbaar feit, uitsluitend ten aanzien van zijn veroordeling voor feit a) hoger beroep kan instellen, waarna de uitspraak ter zake van feit b) met de last tot tenuitvoerlegging, onherroepelijk is. Ook is het mogelijk voor de verdachte om te appelleren tegen de veroordeling ter zake van feit a) en de last tot tenuitvoerlegging. In die situatie zal, indien in hoger beroep wordt vrijgesproken van feit a), de veroordeling ter zake van feit b) de grondslag voor een last tot tenuitvoerlegging moeten vormen. Vindt voor feit a) in hoger beroep wel een veroordeling plaats, dan is de veroordeling ter zake van feit b) mede een grond voor een last tot tenuitvoerlegging. Hoewel die veroordeling in eerste aanleg in die gavallen geen deel uitmaakt van de uitspraak waarin de last tot tenuitvoerlegging wordt gegeven, lijkt mij dat niet in strijd met het wettelijk systeem. Dit niet alleen omdat deze mogelijkheid de logische consequentie is van de toepasselijkheid van art. 407, lid 2 in deze situatie, maar ook omdat de uitspraak in eerste aanleg op grond van het bepaalde in art. 423, lid 4, Sv reeds in zoverre deel uitmaakt van de uitspraak in hoger beroep dat daarin bij partieel appèl de straf voor feit b) wordt bepaald. Daarbij sluit aan dat (mede) op grond van de veroordeling voor feit b) in eerste aanleg de tenuitvoerlegging in hoger beroep wordt gelast.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3ffde08c67f0c52d47d40bf93a688ebab4dac537545654c744c1bfc0ed9ecfa7 | shasum -a 256