Alinea 21 Parket bij de Hoge Raad 30 maart 2001

1.3. Bij vonnis van 15 oktober 1997 heeft de rechtbank beslist dat de rechter-commissaris bevoegd was huiszoeking te doen op de in het verlof aangegeven plaatsen, waartoe de rechtbank ook de door [verweerster] gehuurde stallen rekent (rov. 3.3 en 3.4 Rb). Naar het oordeel van de rechtbank dient het optreden van justitie, hoe zeer dit in strafvorderlijk opzicht gerechtvaardigd was, jegens [verweerster] - een derde tegen wie nooit enige verdenking heeft bestaan - als onrechtmatig te worden aangemerkt wanneer de Staat de schade, die [verweerster] door dit optreden heeft geleden, niet voor zijn rekening neemt. De rechtbank heeft hierbij in aanmerking genomen, dat niet gesteld of gebleken is dat [verweerster] ervan op de hoogte was (of behoorde te zijn) dat de genoemde verdachte zich schuldig maakte aan het misdrijf waarvoor hij uiteindelijk veroordeeld is. Ook nam de rechtbank in aanmerking, dat de schade ten gevolge van een huiszoeking als de onderhavige niet behoort tot de normale bedrijfsrisico's van een varkensmester. De rechtbank voegde hieraan toe, dat aan het andersluidende standpunt, dat de Staat inneemt, het bezwaar kleeft dat wèl schadeplichtigheid van de Staat zou bestaan jegens een verdachte ten aanzien van wie achteraf blijkt dat de verdenking ten onrechte heeft bestaan, maar níet jegens een derde ten aanzien van wie nooit enige verdenking heeft bestaan - behoudens in het zich hier niet voordoende geval dat de verdenking jegens de verdachte zèlf ongefundeerd blijkt (rov. 3.5 Rb). De rechtbank kwam hierdoor niet meer toe aan de (subsidiaire) stelling dat de opsporingsambtenaren bij de huiszoeking onzorgvuldig zijn opgetreden (rov. 3.6 Rb). De rechtbank heeft een comparitie gelast en enkele bewijsopdrachten gegeven m.b.t. de omvang van de schade.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e1eb65cc3f044469f66d22e55e0597fb16b156b2c3aa49c917802a63bec7f2c8 | shasum -a 256