Alinea 27 Parket bij de Hoge Raad 30 maart 2001

2.3. In de regeling van de dwangmiddelen in het Wetboek van Strafvordering is een opbouw te herkennen in die zin dat, naar mate het dwangmiddel meer ingrijpend is strengere voorwaarden voor toepassing worden gesteld en, in de meeste gevallen, een hogere autoriteit over de toepassing beslist. Zo is een inverzekeringstelling slechts toegelaten ten aanzien van een verdachte in de zin van art. 27 Sv in geval van een strafbaar feit waarvoor voorlopige hechtenis is toegelaten, en dus niet ten aanzien van andere personen (art. 58 Sv). Een onderzoek aan de kleding is slechts toegelaten ten aanzien van een verdachte bij het bestaan van ernstige bezwaren (art. 56 Sv) of voor zover dit nodig is ter vaststelling van zijn identiteit (art. 61c Sv). Wordt een dergelijk dwangmiddel toegepast door een functionaris die daartoe niet bevoegd is, of wordt het toegepast ten opzichte van iemand anders dan ten aanzien van wie de wet een dergelijk dwangmiddel toelaat, dan is in beginsel sprake van een onrechtmatige daad. Een huiszoeking door de rechter-commissaris ter inbeslagneming kan daarentegen worden verricht op iedere plaats (naar het destijds geldende recht: op iedere plaats die in het verlof van de rechtbank is aangewezen). De huiszoekingsbevoegdheid kan dus ook worden uitgeoefend tegenover niet-verdachten(10). Ook de bevoegdheid tot inbeslagneming kan tegenover niet-verdachten worden uitgeoefend; in voorkomend geval kan bijv. zelfs onder het slachtoffer van het misdrijf bewijsmateriaal in beslag worden genomen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e1eb65cc3f044469f66d22e55e0597fb16b156b2c3aa49c917802a63bec7f2c8 | shasum -a 256