Alinea 57 Parket bij de Hoge Raad 30 maart 2001

2.26. Zowel de rechtsklacht als de motiveringsklacht faalt. Indien een functionaris, voor wiens handelen de Staat aansprakelijk is, onrechtmatig heeft gehandeld jegens [verweerster], wordt de Staat niet van zijn aansprakelijkheid bevrijd door de omstandigheid dat een andere persoon (in dit geval: de verdachte) óók onrechtmatig heeft gehandeld of wanprestatie heeft gepleegd jegens [verweerster]. Voor zover de Staat hiermee heeft willen beweren dat de schade hem niet kan worden toegerekend op de voet van art. 6:98 BW, geeft 's hofs oordeel geen blijk van een onjuiste rechtsopvatting en is de motivering toereikend. Voor zover de Staat hiermee wil beweren dat de schade het gevolg is van een omstandigheid die aan [verweerster] kan worden toegerekend op de voet van art. 6:101 BW, heeft het hof die stelling niet gelezen noch behoeven te lezen in het verweer van de Staat in feitelijke instanties. Overigens zou het hof dit verweer slechts hebben kunnen verwerpen: niet valt in te zien, hoe het enkele sluiten door [verweerster] van de overeenkomst met de verdachte tot huur van de stallen de gevolgtrekking zou kunnen rechtvaardigen dat [verweerster] daarmee het risico heeft genomen van een huiszoeking in die stallen ter inbeslagneming van verdovende middelen, laat staan het risico dat haar varkens gezondheidsschade zouden oplopen door het laten openstaan van een of meer deuren tijdens de huiszoeking. Het hof heeft in het voetspoor van de rechtbank overwogen dat de Staat niet heeft gesteld dat [verweerster] er rekening mee behoorde te houden dat de verdachte betrokken was bij strafbare feiten in verband met verdovende middelen en de door [verweerster] gehuurde stallen zou willen gebruiken om dergelijke middelen te verbergen. Daarmee is dit verweer genoegzaam verworpen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e1eb65cc3f044469f66d22e55e0597fb16b156b2c3aa49c917802a63bec7f2c8 | shasum -a 256