Alinea 30 Parket bij de Hoge Raad 30 maart 2001

6. [Verweerder] is van het verstekvonnis in verzet gekomen en stelde tevens incidenteel hoger beroep in tegen het eerste tussenvonnis van de Kantonrechter. Bij vonnis van 10 maart 1999 vernietigde de Rechtbank het door haar bij verstek gewezen vonnis van 11 maart 1998 en bekrachtigde, opnieuw beslissende, alle tussenvonnissen van de Kantonrechter en wees de zaak terug naar de Kantonrechter voor verder procederen in de stand waarin deze zich bevindt na het laatste tussenvonnis. Daartoe overwoog de Rechtbank onder meer het volgende. Het primair door [verweerder] tegen het dwangbevel opgeworpen bezwaar achtte de Rechtbank, met de Kantonrechter, ongegrond, zulks omdat art. 32 lid 4 van het Pensioenreglement niet van toepassing is op de situatie van [verweerder], aangezien [verweerder] weliswaar arbeidsongeschikt is maar onweersproken werkzaamheden van medisch-specialistische aard verricht voor de Stichting (r.o. 8). Ten aanzien van het subsidiaire bezwaar stelde de Rechtbank voorop dat zij de beslissing van het Pensioenfonds om art. 44 van het Pensioenreglement al dan niet toe te passen slechts beperkt kan toetsen; beoordeeld moet worden of het Pensioenfonds bij afweging van de betrokken belangen in redelijkheid tot zijn beslissing heeft kunnen komen, aldus de Rechtbank (r.o. 9). De beslissing van het Pensioenfonds om art. 44 van het Pensioenreglement niet zo toe te passen, dat daardoor in feite toepassing van art. 32 lid 4 van het Pensioenreglement aan de orde is, kan naar het oordeel van de Rechtbank de kritiek van de marginale toetsing doorstaan (r.o. 10). Ten aanzien van het meer subsidiaire bezwaar overwoog de Rechtbank:

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/72d01025f821726e4b818e55b678d656d58472b1e582002a5eba06506b5e04be | shasum -a 256