Alinea 81 Parket bij de Hoge Raad 28 maart 2001

4.11. De middelen I en III werden verworpen; alleen middel II trof doel, in die zin dat het desbetreffende oordeel van het hof een motiveringsgebrek vertoonde. Dat betekent dat - na verwijzing - de rechtsstrijd was beperkt tot de vraag of het gelijkheidsbeginsel was geschonden. Inzake de aan de detacheringsverklaringen toe te kennen rechtsgevolgen had de Hoge Raad zijn oordeel al gegeven. Evenwel breidde belanghebbende in haar reactie op het arrest Fitzwilliam de rechtsstrijd weer uit met de kwestie van de rechtskracht van de detacheringsverklaringen. Stuit dat niet af op het beginsel lites finiri oportet? Aan alles moet immers een eind komen, ook aan een juridisch geschil. Dat mag zo zijn, in het onderhavige geval is het de Hoge Raad zelf geweest die partijen in de gelegenheid heeft gesteld op het arrest Fitzwilliam te reageren en zo'n reactie zou zinloos zijn geweest indien daarin niet opnieuw de kwestie van de rechtskracht van de detacheringsverklaringen aan de orde had kunnen worden gesteld. En zo is geschied. Ik geef toe dat dit niet het meest sterke argument is om de zaak open te breken en daarom wijs ik erop dat het verwijzingshof bij twijfel aan de juistheid van de door de Hoge Raad beantwoorde rechtsvraag had kunnen besluiten prejudiciële vragen te stellen; dat hof had dan allicht met de gegeven antwoorden rekening moeten houden.(13) Nu in de tussentijd in een andere zaak dergelijke vragen zijn gesteld en beantwoord, zal daarmee in een lopende procedure toch rekening moeten worden gehouden, ook door de Hoge Raad. Voorts moet niet uit het oog worden verloren dat het hier gaat om een rechtsvraag die aanvankelijk - naar achteraf bleek - onjuist was beantwoord en niet valt in te zien waarom de rechter zijn fout niet zou mogen herstellen. Dat laatste zou wellicht anders zijn indien het herstel ten nadele van belanghebbende zou strekken(14), maar daarvan is nu juist geen sprake. Daarbij komt dat de Hoge Raad bij de toetsing van de rechtmatigheid van de aanslag gehouden is ambtshalve de rechtsgronden aan te vullen(15), terwijl de wetgever hem voorts de bevoegdheid heeft gegeven de uitspraak a quo ambtshalve, dus buiten de middelen om, te casseren.(16) En mocht er toch nog, gerekend naar nationaalrechtelijke maatstaven, een niet te nemen procesrechtelijke drempel resteren, dan biedt het gemeenschapsrecht uitkomst. Het beginsel van de effectieve rechtsbescherming brengt immers mee:

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/095ee5eceb9f7bd07bf6b719b869e7977785a34d84b264748c07a6509c97cf67 | shasum -a 256