Alinea 100 Parket bij de Hoge Raad 11 april 2001

10.1. Fiscale coherentie, territorialiteitsbeginsel en gelijke behandeling van dochters en filialen vanuit de oorsprongstaat bezien, wijzen alle drie op toerekening van 13lid1-kosten aan de jurisdictie waar de winst van de dochter belast wordt. Het probleem is dat geen enkele doelstaat die kosten, gemaakt door een niet aan zijn jurisdictie onderworpen buitenlandse moeder, in aftrek toelaat bij de binnenslands winst genererende dochter, domweg omdat de debiteur zich niet in zijn jurisdictie bevindt. Daardoor vallen deze kosten tussen wal en schip. Zij zijn nergens aftrekbaar. Voor zover dergelijke niet-aftrekbaarheid niet te vermijden is (dat schijnt in de praktijk overigens vaak wél te lukken(40)), is dit een ernstige belemmering van de goede werking van de interne markt. Dat is echter niet de zorg van Nederland als oorsprongstaat. Dit verschil met een filiaal, waaraan wél toerekening van door het hoofdhuis gemaakte financieringskosten plaatsvindt, valt mijns inziens slechts weg te nemen ofwel door rechterlijk ingrijpen in de doelstaat (zie 10.2), ofwel door harmonisatiemaatregelen van de Lidstaten, maar niet door verboden uitgesproken door de nationale of de EG-rechter jegens de oorsprongstaat. Nederland kan daarom mijns inziens aftrek van financieringskosten weigeren. Weliswaar is een minder belemmerende en even effectief de fiscale coherentie dienende maatregel voorhanden (aftrekverlening met daartegenover geen vrijstelling van voordelen zolang de aftrek niet ingelopen is), maar toepassing van een dergelijke minder belemmerende maatregel wordt mijns inziens door art. 4, lid 1, van de Moeder-dochterrichtlijn geblokkeerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7163f2cdc9da8a7edcaf878f099e792124183a811b5ecadb9d68e1cb6c44a8ee | shasum -a 256