Alinea 75 Parket bij de Hoge Raad 11 april 2001

7.8. Ik maak hieruit op dat verliezen (dus: ondernemingskosten) toegerekend mogen worden aan de jurisdictie waar de onderneming gedreven wordt ten behoeve waarvan de kosten zijn gemaakt en waar de daarmee samenhangende winsten worden belast. Daarbij moet wel aangetekend worden dat de door het Hof in r.o. 22 bedoelde "regeling" in casu gold voor zowel winsten als verliezen (zie r.o. 21) en intern consistent was: Luxemburg neemt, zoals in beginsel alle EG-lidstaten, zowel als filiaalstaat als in hoedanigheid van hoofdhuisstaat, en in zowel winstsituaties als verliessituaties, consistent hetzelfde standpunt in bij de vraag aan welke jurisdictie een winst of verlies moet worden toegerekend (behalve dan voor wat betreft de vereiste boekhouding). Aan die interne consistentie ontbreekt het echter in de Nederlandse regeling van de 13lid1-kosten (zie hierboven, 6.7). Voorts moet er op gewezen worden dat Futura de jurisdictionele verdeling betrof van verliezen van één rechtspersoon met twee vestigingen in twee verschillende Lidstaten, en dat dat niet helemaal hetzelfde is als ons geval, nl. de toerekening van kosten die de ene rechtspersoon in de ene Lidstaat maakt ten behoeve van de financiering van de (aankoop van de) andere rechtspersoon die wint maakt in de andere Lidstaat. Uit Futura valt wel op te maken dat een economisch correcte interjurisdictionele matching van opbrengsten en bijbehorende kosten toelaatbaar is, maar nog niet dat daarbij eventueel ook - met een zeker voorbijgaan aan de separate rechtspersoonlijkheid van moeder en dochter - het juridische debiteurschap als het ware gedeeltelijk verplaatst mag worden van de ene jurisdictie naar de economisch juistere andere jurisdictie.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7163f2cdc9da8a7edcaf878f099e792124183a811b5ecadb9d68e1cb6c44a8ee | shasum -a 256