Alinea 24 Parket bij de Hoge Raad 20 april 2001

Ter ondersteuning van zijn stelling dat er in casu, anders dan in voornoemd geval, concrete aanwijzingen bestaan dat zijn broer ten tijde van het verlijden van zijn testament niet in staat was zijn wil te bepalen, heeft [eiser] verwezen naar de hiervoor onder 2 genoemde vaststaande feiten omtrent de gezondheidstoestand van zijn broer. Voorts heeft hij een in het verpleeghuis van de Stichting opgemaakt communicatie-advies d.d. 14 juli 1994 (ook wel aangeduid als "taalkundig zakboek") overgelegd met de daarbij aansluitende verslagen van logopedische begeleiding waaruit blijkt, aldus [eiser], dat het uiten van non-verbale communicatie zeer moeizaam verliep en dat erflater niet spontaan kon communiceren, terwijl hij evenmin kon schrijven en het spreken niet adequaat verliep. Verder heeft hij bij akte een rapport van medisch adviseur Van Strien overgelegd die op zijn verzoek het communicatie-advies heeft bestudeerd; deze adviseur concludeerde dat de medische gegevens die voor een goede beoordeling onontbeerlijk zijn ontbreken, doch dat niettemin in elk geval kan worden gesteld dat bij betrokkene in mei 1994 sprake moet zijn geweest van een zeer ernstige gemengde afasie; de adviseur besloot met de mededeling zich nauwelijks te kunnen voorstellen dat indien zelfs de logopediste na een jaar intensief behandelen nog moeite heeft met het communiceren met [erflater], de notaris een jaar eerder daartoe wél in staat geweest is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/720a4db6a118663da38935baee01a6adf628cb9d067efb6d897c99ffb3cb8537 | shasum -a 256